Gilad Atzmon

Gilad Atzmon (Tel Aviv, 1963) foi criado na doutrina do judaísmo, pero hoxe di detestar "o principio racial" que predica o estado de Israel. Escritor, ensaísta e saxofonista lidera a banda de jazz Orient House Ensemble.

Seguro de si mesmo, recoñece que a sátira política é clave na súa obra. E o seu gran leitmotiv, a liberación do pobo palestino.

A súa metamorfose tivo lugar tras facer o servizo militar durante a guerra do Líbano de 1982. Entón, Atzmon converteuse en escéptico das políticas de Israel.

"Morreron asasinados 17.000 libaneses e a ninguén lle importou.
En Gaza morreron 1.500 palestinos e converteuse nun fenómeno de protesta global. O mundo está farto das prácticas sionistas. O problema de Israel é a súa ideoloxía supremacista. Só leva á destrución", revela o músico.

Atzmon non deixa títere con cabeza: “O 94% dos israelís apoiaron o de Gaza. Os políticos utilizan o medo para obter os seus fins. Son os palestinos quen viven aterrados ante os ataques dun estado terrorista como Israel”.

Tras romper co seu país, o músico emigrou a Londres. "Non quería tomar parte na colonización de Palestina. Algúns xudeus din non no seu nome, pero non fan nada. Eu si falo no meu nome, e digo: que lle fodan a Israel". Despois, xa na súa condición de militante, Atzmon creou unha web (palestinethinktank.com), que se converteu no portal propalestino máis popular en lingua inglesa.

Occidente, no punto de mira

Atzmon e os seus colaboradores denuncian "aos soldados corruptos que asasinan", e avogan por un estado que defenda os dereitos dos refuxiados. "Un xudeu de Brooklyn ten máis dereitos en Israel que un palestino nacido en Xerusalén. É inadmisible", acusa o activista.Nin os políticos occidentais líbranse da súa crítica: "Dedícanse a aplaudirlles as grazas".

En Londres, onde reside, a xente estaba conmocionada cos ataques israelís en Gaza, "pero a reacción do goberno foi lenta e ambigua. A separación entre a cidadanía e os políticos é cada vez maior.Algún día pagarano", vaticina Gilad Atzmon, o israelí *antisionista.

Fuente, JESÚS CENTENO - MADRID - 15/05/2009 08:00, (El Público)

O asasino de Víctor Jara

Logo de case 36 anos de silencio, José Paredes, un dos soldados que executou en setembro de 1973 ao cantautor e director teatral Víctor Jara, prisioneiro dos militares golpistas, confesou a súa participación e foi sometido a proceso e detido como presunto autor do homicidio, por orde do xuíz Juan Fontes, quen investiga o caso. Paredes, entón de 18 anos e cumprindo o servizo militar, integrou o pelotón que cribou con 44 disparos.

Paredes estaba detido xunto con outro ex conscripto desde o venres e confesara a súa participación á policía. Ao ir declarar o luns ante o maxistrado quixo retractarse, pero este resolveu procesalo. As súas declaracións comezaron a desenredar unha investigación que o xuíz Fontes quixo pechar cun único procesado -o coronel Mario Manríquez, director do campo de prisioneiros improvisado polos militares no Estadio Chile- e foi reaberta por presión dos querellantes, quen fixeron un chamamento público para que se entregasen máis antecedentes e pediron 90 novas dilixencias.

A clave para achegase aos autores directos tíñana os ex conscriptos que facían a mili e enviáronos a custodiar aos máis de 5.000 partidarios do derrocado Goberno de Salvador Allende detidos nas graderías do Estadio Chile, un recinto próximo ao palacio da Moeda. Paredes cumpría o servizo militar no rexemento Tezas Verdes, cuxo xefe era Manuel Contreras, quen despois foi o xefe da Dirección de Intelixencia Nacional (DINA), o principal aparello represor da ditadura de Augusto Pinochet.

O rexemento enviou dúas seccións desde o porto de San Antonio para custodiar os prisioneiros, que en Santiago os militares deixaron primeiro no Estadio Chile e, despois, cando xa non cabían neste recinto techado, no Estadio Nacional, o maior campo de fútbol do país. Jara foi detido ao día seguinte do golpe militar, xunto con outros 600 estudantes e académicos da Universidade Técnica do Estado que quixeron resistir desarmados o golpe militar. Recibiu un tratamento brutal no estadio. Militante comunista, era un dos símbolos culturais da experiencia socialista de Allende. Os soldados romperon a culatazos as súas mans, golpeárono e deixaron sen alimentos nin auga. Outros prisioneiros axudárono, pero a súa sorte estaba botada.

Un subtenente xogou á ruleta rusa cun revólver na tempa do cantautor e deulle o primeiro disparo mortal nos subterráneos do estadio. Despois ordenou a Paredes e outros soldados disparar ao corpo que convulsionaba agónico para rematalo, segundo o seu relato, transcrito polo Centro de Investigación Xornalística. Detrás presenciaba a escena o oficial Nelson Haase, a cargo dos interrogatorios nese recinto e que despois se incorporou á DINA.

Catorce prisioneiros correron a mesma sorte de Jara ese día. O corpo do cantautor foi arroxado despois na rúa e a súa viúva, Joan Jara, púidoo rescatar da morgue entre centos de vítimas, grazas á valentía dun funcionario do servizo de identificación que o recoñeceu e foi a avisarlle ao seu domicilio.

O nome de Haase xurdiu por primeira vez relación co caso de Jara. Na DINA tivo labores operativos e hoxe, aos seus 62 anos, é propietario dunha empresa de mobles e decoracións. En declaracións ao diario A Nación negou estar no Estadio Chile e dixo que na data do crime atopábase no sur do país.O xuíz ordenou á policía determinar a participación de Haase e pediu novas dilixencias. A xustiza busca identificar a un oficial coñecido como O Príncipe e a quen os prisioneiros describiron como louro, alto e de voz enérxica, e recordan porque foi quen máis se ensañó con Jara.

Joan Jara, a viúva do cantautor, sostivo que "a xustiza achégase á verdade" e recordou que a súa querela orixinal foi contra Pinochet. "Acá hai outros culpables. Son a xente que mandou disparar e torturar". Para o avogado querellante Nelson Caucoto, onde "houbo acción dun conscripto hai a orde dun oficial e deben ser tratados co máximo de rigor da lei, porque os soldados só foron a carne de cañón".

Albanel, xardineiro e camareiro dun restaurante en San Sebastián, un balneario a cen quilómetros da capital, Paredes alegou que "eu só era un pelao nomás" cando era trasladado ao cárcere de alta seguridade e pediu "buscar aos altos mandos".

Fuente: Axencias/insurxente.

Keny Arkana

Nacida en decembro de 1983 en Marsella, Keny Arkana ten pai arxentino, de Salta, e nai francesa. Aos nove anos xa se fuxiu de casa e foi nun dos internados en que estivo onde empezou, con 13 anos, a impresionar aos seus: «As súas leis son inmorais, a miña delincuencia ten principios».
Podería dicirse que nese ano, 1996, comezou a súa carreira musical ao formar o colectivo Mars Patrie, que logo se convertería en Etat-Major e daríalle os seus primeiros directos na escena marsellesa, concretándose no ano 2003 no EP de título “Volume 1” baixo “Etat-Major”. Orgullosa da rúa, en “A mère deas enfants perdus” proclama: «Nas miñas arterias flúe a xungla. Sálvese o que poida e sobre todo o que gime. Son a rúa. A nai dos nenos perdidos».

Nin joyitas Bling-Bling, nin cochazos, nin mercadeo de cuerp(az)os, nin demais gilipolleces que tan a miúdo poboan esta devaluada escena; 100% Anti-Bling-Bling, ela mesma defínese así: «eu non son rapera, son unha contestataria que fai rap». E é que a dimensión ideolóxica é esencial en Keny Arkana: arroxada con forza, con racho, desafiante. Como a moitos artistas antes que ela, a forte consciencia e dimensión políticas non fan outra cousa que fortalecer a súa arte, que desborda emoción é capaz así de atrapar ao oínte cunha forza da que noutro caso carecería (e pensamos neste momento nos míticos Refused, a influente banda sueca que cantaba con tanta forza aquel «mellor morto que vivo baixo o teu opresión. Mellor morto que vivo baixo os teus valores sociais».

Tamén en en 2004, funda o espazo cooperativo “A Rage du Peuple” (A Rabia do Pobo), que pretende unha «cólera positiva, federalista, portadora de esperanza e de cambio». O seu manifesto é proclamado en 2006 en Nanterre durante a FALP (Foro Mundial das Autoridades Locais de Periferia), onde se expón o debate se un enfoque que parta da periferia é pertinente para entender e actuar sobre a relación mundialización/metropolización.

O manifesto di así:

Somos unha rabia que se desenvolve nas ruelas do mundo.

Somos novos, en corazón e espírito, habitados por un desexo de transformar a nosa condición.

Somos cidadáns que exasperados vemos os nosos dereitos e liberdades ameazados por unha globalización que nos encarcela nunha prisión ao descuberto. decidimos unirnos para poder loitar humildemente.

Somos un movemento que se difunde de boca a oído, como un rumor circulando nas nosas vidas.

Somos unha unidade indivisible a través dos séculos. Somos unhas xentes libres, en pé, co puño alzado. Queremos desenvolver a consciencia e a información crítica e libre.

Somos xente común que xa non cre nos políticos, pero que quere restaurar un sentido á palabra “política”. (?)

Poetas, canciones, rimas y luchas

"Sonríe aunque te hagan creer
Que el mundo al revés
Que no sea posible
Aun está por ver
no es cuestión de fe
para pelear sobran las razones
Y por eso aun hay gente que lucha gente que te ama
Que por ti sin conocerte nada se parte la cara
Tendrán que pasar aun 15 años hasta que lo entiendas
Pero no tengas prisa por crecer entre mil cadenas
Y los peces no están más felices muertos en el río
Ni la gente que duerme en la calle y se muere de frío
Ni otros niños que son como tú pero que son soldados
Ni otras niñas que antes de reír, ya las han violado"

K.O.senso

Chicho S. Ferlosio, K.O.senso, Pedro Faura, Mente en Guerra, Santa Revuelta

Nodo50

Mikel Laboa

Mikel Laboa hil da. El cantautor vasco falleció esta mañana en Donosti.

Gaur goizean zen du da, 74 urterekin, azkenaldian osasunez makal ibili ondoren.

La capilla ardiente de Mikel Laboa se abrirá al público esta tarde en el tanatorio Rekalde de San Sebastián

. Azken egunak etxean osasunez makal eman ondoren atzo ingresatu zuten Donostiako Poliklinika erietxean Mikel Laboa (Donostia, 1934), eta gaur goizean hil da Marisol Bastida emaztea eta seme-alabak alboan zituela.

Gorpua dagoeneko eraman dute Donostiako Errekaldeko beilategira eta bihar 11:15 aldera erraustuko dute.

Euskal kantagintza berriaren ildoko musikari eta kantari handienetakoa izan da, Ez Dok Amairuren sortzaile eta kide ezagunenetakoa. Belaunaldiz belaunaldi iraun du Laboaren arrakastak, eta bere garaikideena ez ezik, gazteen miresmena jaso du behin baino gehiagotan. Joxean Artzeren letraren gainean ondu zuen Txoria txori, esaterako, euskal kantarik ezagunenetakoa bihurtu da. Artzerenak bezala, hainbat euskal poetaren letrak musikatu zituen.

Euskal kantagintza tradizionala jorratu zuen, alde batetik, besteak beste, aintzinako doinu eta abestiak berreskuratuz. Bestetik, bide erabat esperimental eta berritzaileetan aritu zen.

Medikuntza ikasi zuen eta haurrentzako psikiatra izan zen ogibidez.

Abenduaren 23an Gipuzkoako Foru Aldundiak urrezko domina eman behar zion bere ibilbideagatik, Markel Olano ahaldun nagusiak orain dela aste batzuk iragarri zuenez.

Mikel LABOA, Su última entrevista en profundidad
Mayo del 2006

Kulturaren sortzaile iraultzaile baten agurra

«Lo que hago no es transgradir, es sacar lo que tengo»

Concerto final (fotos)

Presentación de Diego

Fátima Baña en concerto

Expediente Oculto + AKA Golpe Letal

Alberto López en concerto

AKA Golpe Letal

Yhosvany Palma en concerto

Expediente Oculto co trofeu

FINAL

Este sábado dia 27 de setembro celebrará-se o concerto final e a entrega de prémios da III Mostra de Canción de Autor.

Estes son os trofeus doados e realizados pola ceramista Pilar Rubio Peixoto.

+ 1

PREMIOS

UTOPÍA SON III

O xurado de UTOPÍA SON decidiu deixar deserto o premio na categoría de MELLOR CANCIÓN EN GALEGO.
Isto levounos a otorgar dous primeiros premios na categoría de MELLOR CANCIÓN ENCALQUERA IDIOMA.
As duas cancións gañadoras neste apartado, foron:
YING-YANG de Alberto López e
OLVIDASTE LO IMPORTANTE de Fátima Baña
No apartado de MELLOR CANCIÓN QUE DENUNCIA A VIOLENCIA DE XÉNERO decidiu otorgar o premio ex aequo as cancións:
NO MERECEN VIVIR de Expediente Oculto e
LEVANTA LA MANO de AKA Golpe Letal

Desexamos reiterar que as cancións elexidas poderían ter sido canquera outras. A decisión (dende logo discutible) foi tomada polo que nos sinceiramente consideramos que era máis xusto tendo en conta o noso humilde criterio.
Pero pensamos que o mellor de UTOPÍA SON non son os premios se non participar nun bon e amplo proxecto en favor da canción de autor en todas as suas formas, consolidar un punto de encontro no que os distintos intérpretes podan expor as suas creacións.
Nos pensamos que o mellor premio que podemos darlle aos participantes son todas esas actividades, relacionadas coa canción de autor, que se desenrolan ao longo deses catro meses que dura UTOPÍA SON. Ciclos de cine e canción, libros, publicacións, filamacións, documentais, conferencias, maratóns temáticos, discos etc., todo o relacionado co mundo da canción onde os que realamente desexan convertirse en bos compositores poden aprender e superarse. Cousa bastante necesaria.
Desexamos felicirtar tanto aos gañadores desta terceira mostra como a todos os participantes, e dende logo ao público.
A todos , grazas.

YING-YANG de Alberto López

OLVIDASTE LO IMPORTANTE de Fatima Baña

• Mellores cancións que denuncian os malos tratos, ex aequo para:

NO MERECEN VIVIR de Expediente oculto

LEVANTA UNA MANO de AKA Golpe Letal

O concerto da entrega de premios tera lugar o Sábado 27 ás 23 h.

Entrada libre até completar aforo