YHOSVANY PALMA

Yhosvany Palma, 1971, pertence á nova xeración da trova cubana, é un compositor e intérprete polifacético e versátil.

En 1985 comeza a súa andaina no mundo da Trova, baixo a asesoría e amizade do cantautor cubano Vicente Feliú, facendo talleres musicais e distintas presentacións na cidade da Habana.

Desde 1990 realizou diversos concertos e presentacións en escenarios relevantes de Cuba e compartiu táboas con artistas como Silvio Rodríguez, Lázaro García, Daniel Viglietti, Santiago Feliú, Alejandro Filio, Vicente Feliú, etc.

Desde o ano 99 en que chega e fixa a súa residencia en Madrid é un habitual nos cafés-concerto e salas dedicadas á canción de autor, en diferentes recunchos da península, actuando en salas como Galileo Galilei (Madrid), Liberdade 8 (Madrid), Clamores Jazz (Madrid), London Bar (Barcelona), O Secadero (Selecta), Bar Nasants (Barcelona), Teatro García Lorca (Xetafe), Malaga Café (Córdoba).

Coas súas cancións Yhosvany foi capaz de conquistar ao público español e á crítica. No ano 2001 gana en Xetafe, o coñecido certámen ¿E Ti que tocas?, celebrado nesta localidade desde fai varios anos e que lle brindou a posibilidade de gravar dúas cancións con outros grupos da localidade tamén gañadores deste certame.

En marzo do 2002 o artista e cantante Raphael escolle, baixo o auspicio da editorial BAIXA MUSIC, o tema de Yhosvany Palma "O Amor vai comigo" para incluílo no repertorio do seu último disco "De volta".

Nese mesmo ano pasase a formar parte da editorial Universal Music. Tamén ese mesmo ano a súa canción "Fillos da Fortuna" interpretada polo trobador e Inma Serrano é incluída nun disco patrocinado por Médicos do Mundo co fin de recoller fondos para misións humanitarias "Sen o teu corazón non somos nada" e que contou así mesmo coa colaboración doutros artistas como Javier Ruibal, Jorge Drexler e Pablo Carbonell.

Desde Agosto do 2005 Yhosvany Palma reside en Vigo conquistando o corazón dos galegos coas súas cancións.

En xullo do 2006 gana o segundo premio da “Iª MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR UTOPIA SON” celebrado no café concerto "Uf", nesta mesma cidade. En agosto deste ano grava nos estudos Abdala da Habana o seu primeiro disco en solitario, baixo a dirección artística de Vicente Feliú e a colaboración entre outros de Santiago Feliú, Lázaro García, e Aurora de Ándelos.

" Dose de Amor " que así se titula este disco, promete ser un percorrido pola traxectoria musical do trobador. E propón doce dose de amor para corazóns adictos ao desvelo.

En agosto de 2007 gana o primer premio da “II Mostra de Canción de Autor Utopía Son” celebrado no Café UF de Vigo coa canción “ Irse”.

ATAQUE ESCAMPE

O CONCERTO DE ATAQUE ESCAMPE
INAUGURA UTOPÍA SON III

Cando no 2006, na I MOSTRA DE CANCIÓN DE AUTOR, apagáronse as luces da sala e empezou o seu concerto ATAQUE ESCAMPE, xurdiu esa maxia que non deixa de alegrarnos a vida con cada un dos concertos que nos regalan.

Aquel proxecto que era UTOPÍA SON, construído sobre a nada, pois nin sequera sabiamos se neste país había música de autor, de súpeto atopaba a expresión exacta do que buscaba. A vida que adoita ser unha charanga desafinada, ás veces, por estrañas e misteriosas causas, afina. É cando todo parece ter sentido: o esforzo altruísta, as discusións, a tensión do traballo a contracorrente e a contra sistema, as dúbidas, o cansazo…, ao final, terminan dando un froito sorprendente, máxico, inesperado. O puto puzzle da vida marabillándonos cando as pezas encaixan. Aquel UTOPÍA SON creouse para que ATAQUE ESCAMPE actuasen, e aquel premio creouse para a súa canción AFGANISTÁN CANTO.

Habería que dicir que ninguén aquí coñecía a ningún dos compoñentes do grupo, nin ao grupo, nin creo que ninguén do grupo coñecese o café UF ou UTOPÍA FORO.

A banda desdenhada (entre o leo e o mamoneo)

Entre unha vintena de participantes, algúns deles cunha calidade que parecería inxusto que non gañasen, estaba aquela demoledora, audaz, sarcástica, canción de ATAQUE ESCAMPE. Un escuro salmo roto, desgarrado, desesperado e tolo, de loita e derrota, de resistencia e insistencia. Palabras escritas con navallas afiadas, nihilismo redimido por un humor encabuxado, pesimismo enraizado na desesperación que produce a impotencia ante a barbarie na que nos fan vivir os amos do mundo, a confusión de quen se sabe con razón pero sen forza, e sofre a forza dos que lle importa un carallo a razón. Subliñado todo por unha melodía sinxela e eficaz que nun case recitado reforzaba unha letra que se move polo fío dos pesadelos dalgún xuíz. E sobre todo, soaban a algo novo.

As limitacións do grupo, reducido, precario, primitivo, movéndose entre os límites imposibles que hai entre un cazú e un violín, deixaban a ese “Afganistán Canto”, espido, case en carne viva. Son sen adornos para unha letra de desesperado humor… ou amor… ou temor… Ás veces a vida convirte en virtude o defecto.

Cancións como balas envolvidas no celofán do sarcasmo, outras envoltas en tenrura de estraza. Poesía crúa e dura. Unha estraña harmonía onde ata os aparentes “happy end” teñen o resaibo amargo do cine negro, quizais de serie B.

"Joder" Volvía haber palabras e intelixencia nese xigantesco vertedoiro de ditas e desditas amorosas en que se converteu a canción. Poesía de verdade, de vísceras, que non repite fórmulas repetidas e repetidas ata a nausea. Hai boas cancións, hai bos cantantes, hai bos músicos; hai un millón de cancións que falan de amores felices, e dez millóns que falan de amores desgraciados, hai moito cante e moito cantante, moitos… pero cantos nos dan iso que os xitanos chaman “pellizco”. Iso que nada sabe de fa sostido, nin de tons, nin de corcheas, nin de brancas nin de negras pero que nos conmove ata os bemoles. Iso que en metade do alubión sonoro que nos rodea durante todas as horas de todos os días, páranos e nos “pellizca”. É o inaprensible, o misterio, a maxia.

E sobre todo, está a voz, a interpretación, dun cantante que se sae de calquera molde. Expresividade e orixinalidade vinda dalgunha cidade galega fundada nalgunha afastada galaxia. Estamos seguros de que terminaremos colocando a Alex Charlón nun pedestal máis alto que o que ten a escultura que Leiro chamou “Anxo Caído”, e os vigueses “Sireno”

Cando no 2006 ATAQUE ESCAMPE subiu ao escenario do café UF soubemos que debiamos seguir adiante con aquel proxecto que era UTOPÍA SON. E se conseguimos darlle un pequeno alento para que percorran uns metros máis de camiño serviría para moito. Desde logo a nós déronnos unha razón para percorrer, polo menos, dúas UTOPÍAS SON máis.

Volveron a actuar varias veces máis neste escenario, a última vez que o fixeron foi para inaugurar esta III MOSTRA e presentar o seu disco GALICIA ÉS UNA MIERDA, e sempre se produce a mesma maxia

Son o noso amuleto da sorte, o talismán de UTOPÍA SON.

Do seu novo disco falaremos máis adiante, agora estamos gozándoo. Gústanos, gústanos moitísimo. Un traballo ben feito. Sabiamos que sería así.

UTOPÍA SON

MORAU

Andoni Tolosa (Morau) , nacido en Hernani en 1963, crece musicalmente nun período , os oitenta, no que o rock toma posesión da rúa , á vez que o legado musical dos setenta entra nunha profunda crise de personalidade.

Sen présa , con ganas e con paciencia , Morau rabúñalle ao destino unas cantas cancións de palabra e guitarra.Pezas de artesanía que grava en casetes e promociona de man en man , de taberna en taberna.Da súa época maketera recórdase con aprecio "Morau-Bakalau",onde demostra intención , graza e excelente apaño para compor narracións tan xocosas como directas.

Co presente máis favorable cara ás propostas solistas, Morau percorre numerosos recunchos animosos.Ironías e cervexas comparten a creación dun músico proclive á evolucíon, como demostra "Amodio domestikoa".O álbum máis enxeñoso e variado dos que se botou á súa mochila. .

Coa edición do cuarto disco titulado 'Kalamidadiak' e no que está acompañado polo grupo Agotak., trátase dun traballo distinto ao anterior, denominado 'Txukalda', xa que está composto por cancións creadas «pensando no grupo», o que dá lugar a un ramallete de composicións coa «forza e velocidade do rock and roll», engadindo a «frescura e os refráns tarareables do power pop».

O contido de 'Kalamidadiak' presenta cancións «directas, melódicas, que transmiten optimismo e alegría», e que se adhiren á memoria inmediatamente», obxectivo que 'Morau' persegue a través dunha «radiografía clarificadora e incómoda dalgúns dos problemas que, na súa opinión, afectan á sociedade vasca hoxe día».

Gaztelupeko Hotsak de Soraluze edita o cuarto disco de 'Morau'

Ataque Escampe presenta "Galicia es una mierda"

Ataque Escampe

Sábado 7 de xuño ás 23,30 h.

No Café UF. R/ Pracer 19 Vigo

Comeza "Utopía Son III"

A terceira edición de "Utopia Son" comeza con tres concertos :

1. Sanson Opare (Ghana) hip-hop. O venres dia 30 de maio ás 23,30 h.
2. Morau (Andoni Tolosa) de Euskal Herria presenta ou seu último disco "KALAMIDADIAK" . Sábado 31 de maio ás 23.30 h.
3. Ataque Escampe gañadores dá 1ª Mostra de Canción de Autor "Utopia Son" apresentan ou seu disco "Galicia es una mierda" . Sábado 7 de xuño ás 23´30 h.

Maio do 68

“Per unes quantes hores ens várem sentir lliures, i qui ha sentit la llibertat té més forces per viure. De ben lluny, de ben lluny, arribaven totes les esperances, i semblaven noves, acabades d’estrenar; de ben lluny les portávem”.

É moi probabel que na memória colectiva de quenes viveron aquel ano ficase como acontecimento mais simbólico do modesto "maio español" o recital que o cantante Raimon deu o 18 de maio na Faculdade de Ciéncias Políticas e Económicas da Universidade de Madrid. En efeito, ese acto, celebrado finalmente coa autorización do decano pese ás presións policiais, transformou-se nunha verdadeira asamblea multitudinária non só de estudantes se non tamén de xovens traballadores que empezaban a construir as primeiras Comisions Obreiras Xuvenis e que por primeira vez entraban nun recinto universitário. no transcurso do mesmo o apoio á figura do Che, vítima do exército bolivano en outubro do ano anterior, ou á "Comuna" estudiantil francesa e á sociedade vietnamita, xunto á denúncia da ditadura e da oligarquia española, foron algunhas das suas manifestacións mais destacadas. Á saída dese acto a cadráncia dun grupo de manifestantes na estrada Da Coruña co carro en que viaxaba a princesa Sofía xenerou momentos de pánico na "ilustre" pasaxeira e a sua escolta que se converteron entón na anécdota da xornada; pero, mais alá dese incidinte, o eco desas accións non pudo ser silenciado pola prensa e correu por todo o país. A canción que dedicou Raimon anos mais tarde a ese acontecimento ("18 de maig á 'Vila'") contribuiria a facer imborrabel a sua lembranza.

Utopía Son III